birini sevdi
sonra başkasını
daha,bir daha derken
önce sevmeyi öğrendi
korumayı,sahip çıkmayı
mutlu anlara
kıymet vermeyi
dünyanın günü
terk edildi
dile takıldı kelimeler
tek söz etmedi
zaman her şeyin ilacı
döktü içini ve dedi ki
dağlara çıkmak istiyorum
nehirleri ters akıtmak
karada balık tutmak
uçurtmanın kanadında havalanmak
daha basit şeyleri
tiyatroya gitmeyi
maç izlemeyi
film eleştirmeyi
hep ve birlikte
yapmak istiyorum
tek isteyen oydu
bu durum
fena koydu
masada kalem
yanında kağıt
kirli,buruşmuş
kenarından koparılmış
örselenmiş duruyordu
alabildiğine yazdı
olabildiğince açık
yapabildiğince organik
üzerinde tepindi
duyguların üstünden
yıkıntıların altından geçti
her şeye şekil verdi
kenara bıraktı
demlendi
gidenlerin ardından
soğuk su içecek kıvama
yıllar sonra geldi
ortam çiçek,böcek
dünya yalan,dolan
gündem kan revan
aradığın zaman
etraf konu kaynıyordu
kalemin yerini klavye
kağıdın yerini ekran aldı
coşku olgunluğa
korku,boş bir mevzuya
arzu,sakin akan suya
tutku,tevazuya dönüştü
ilk ateşin yerini
tutan olmadı
konu çeşitlendi
hayata anlam katan
her şeye endekslendi
yazmadan durmadı
oldum demedi
bildiğini inkar
umduğunu itiraf etmedi
yaşarken yazmayı
yazarken yaşamayı
böyle öğrendi
Cenk Levin Şiir 