I.
çocuk kalalım istedik
bir yanımızla
yanlış anladılar
büyüyemedik
cana kastettiler
gün yüzü göstermediler
yetişemedik yirmilere
depremde,kazada,selde hadi kader
meydanda,protestoda,nümayişte
canımıza okudular
karşıt görüşlü adamlar
ve dahi polisler,jandarmalar
korumak için bir şey yapmadılar
çocuk kaldık ancak
çocuk yaşta ölerek
ahımızı aldılar
ebedi yaşa mahkum ederek
ondandır dilimiz,gönlümüz
zehir zemberek
II.
hayat geçiyor
zamanla
mutluluğu değil
mutsuzluğu çoğaltıyoruz
küçük bir çocukken
oyuncak araba
bayramlık pabuç
topu ver oğlanlara
kızlar için bir toka hatta
güldürürken yüzü
doyasıya
yaş ilerledikçe
hırslar büyüyüp
ön almak mecburi
geride kalmak arızi
algılanınca
boğuluyoruz mutsuzluğa
yine de peşindeyiz
nasıl mutlu oluruz
kimi sarıyor paraya
kimi yelken açıyor aşka
bulamayan bir
bulan bin pişman
üç vakit geçiyor
ayağının altını öpen
kesiliyor düşman
cepte para
altta araba
kışlığı,yazlığı
köşkü,yalısı
yaşamın darısı
kendine göre derdin
bıkmadan ürettiğin
mutsuzluğa
olmuyor deva
ten buruşsa
boy kısalsa
kilolarca fazlalık
ayaklar taşımasa
akıl başa gelse
bilgi arşa çıksa
parayla alınmayan
tecrübe tavan yapsa
yetmiyor
yetmiyor mutluluğa
mutlu olmak
çocuk kalmak galiba
yürekteki o masum pıtırcık
anahtar onda
Cenk Levin Şiir 