Cenk Levin Gürcan
dünya o günü
dünya bu günü
boş iş sahibi
geçirsin gününü
anlat anlat bitmez
başka gün,söz etmez
akla gelir yılda bir
tepin tepin yetmez
denir ki her gün
denir ki bayram seyran
değer bildikten sonra
o gün,bugün ve her an
dünya şu günü
dünya bu günü
gücü yetmez
taşımaz yerküre
bu boş yükü
birini sevdi
sonra başkasını
daha,bir daha derken
önce sevmeyi öğrendi
korumayı,sahip çıkmayı
mutlu anlara
kıymet vermeyi
dünyanın günü
terk edildi
dile takıldı kelimeler
tek söz etmedi
zaman her şeyin ilacı
döktü içini ve dedi ki
dağlara çıkmak istiyorum
nehirleri ters akıtmak
karada balık tutmak
uçurtmanın kanadında havalanmak
daha basit şeyleri
tiyatroya gitmeyi
maç izlemeyi
film eleştirmeyi
hep ve birlikte
yapmak istiyorum
tek isteyen oydu
bu durum
fena koydu
masada kalem
yanında kağıt
kirli,buruşmuş
kenarından koparılmış
örselenmiş duruyordu
alabildiğine yazdı
olabildiğince açık
yapabildiğince organik
üzerinde tepindi
duyguların üstünden
yıkıntıların altından geçti
her şeye şekil verdi
kenara bıraktı
demlendi
gidenlerin ardından
soğuk su içecek kıvama
yıllar sonra geldi
ortam çiçek,böcek
dünya yalan,dolan
gündem kan revan
aradığın zaman
etraf konu kaynıyordu
kalemin yerini klavye
kağıdın yerini ekran aldı
coşku olgunluğa
korku,boş bir mevzuya
arzu,sakin akan suya
tutku,tevazuya dönüştü
ilk ateşin yerini
tutan olmadı
konu çeşitlendi
hayata anlam katan
her şeye endekslendi
yazmadan durmadı
oldum demedi
bildiğini inkar
umduğunu itiraf etmedi
yaşarken yazmayı
yazarken yaşamayı
böyle öğrendi
özür cancağızım
dünyaya çok mu geldin
dünya mı sana fazla
bilemeyeceğiz
bilmek istemeyeceğiz
bazen fani insanlar
nesli sürdürmek için değil
nefsi köreltmek için
sever gibi yapar
cancağızım
kimi günah der buna
kimi mübah
can parçasını
terk eden günahkar
dünyaya boyun eğen
çaresizler var aramızda
normal değil bu
kendini inkar
normal olur mu
ekle buna
adı sanı duyulmayan
merak dahi edilmeyen
sırra kademi
sahip çıkmayan
haber olmasa vaka-i adiyeden
saymaya teşne devleti
her türlüsünü kabule razı
üstüne ölü toprağı serpilmiş milleti
gör şeytanın gör dediğini
sonra çöz bilmeceyi
cancağızım
yakışmadı dünyaya
öyle masum öyle güzeldi
süt anne yetmedi Nisa’ya
en şefkatlinin bile kollarında
zehirlendi
öyle sarhoş ki insanlık
kimi öldü dedi
kimi yaşıyor hala
haber kadar kıymeti yok canın
bir varmış bir yokmuş misali
yaşadığını farketmeyen
öldüğüne nasıl üzülecek
cancağızım
yaşarsan,yaşattık diyecek
üstüne övünecek
ölürsen timsah gözyaşı dökecek
inadına tutun hayata
inadına yaşa cancağızım
bıraksalar tarlaya
yeşer orada
büyü,gönen,güzelleş
peşine düş vazgeçmenin
hesap sor cümle alemden
yaşanmasın bir daha
söyle,haykır,bağır
herkes değil bir nisa
evladına sahip çık
yoksa dölün kurur
namusundan vazgeçme
er geç hesap sorulur
deyiver cancağızım
umut ol yarınlara
seni duyarlar
beni anlarlar belki
akdeniz sıcağı,portakal rengi
meşin top,ölüm eşiği
mısralar savrulmuş
bulmuş yerini
anlam kazanmış
ışık tutmuş
mahlas değil
babaya saygı
iki isim birleşmiş
tek vücut olmuş
ses kısık,kafa duman
nefes savruk,gönül kavruk
ölüm hafife alınmış
yüzüne yetişemeyip
izini sürene
burada gömülüdür denilmiş
anlata anlata
ölüme gidene
toprak yar olmaz
şiir dua niyetine
dilde örülü
o eşsiz cevher
sonsuza dek
gönülde gömülü
ne gurbeti
ne hasreti
ne hikmeti
kendinde buldum
özünde gördüm
behçet’i
eve kapandım
evde kaldım
bittiğinde
içerden çıkmış
misafir olmuştum
bir başka eve
başka evrene
bağdım
dağ oldum
azap çektim
sıradana dönüştüm
hikmetinden sual olunmayanı
okumuş
yarı yolu bulmuş
belki tümden kaybetmiştim
dışarıda değilim
içeri de girmedim
perdenin arasında
sıkışıp kalmış
burcunu arayan
bir garip haldeyim
yanımda olsa da dese
ben şimdi neyleyim
oraya koyduğunu almışlar
sözü öze gösteren lambayı
atiye görünecek anlamı,aynayı
almışlar
bizi gurbete
söze hasrete
sahip olunamayan
ulaşılmaz bir hikmete
salmışlar
neyleyim
baba kim
kim baba
dünyaya salan
problem yoksa aramayan
bayramda öpülecek zoraki bir el
büyüyene kadar başın üstündeki ev
cebinde harçlık,sevgiye açlık
korku dağları,tahakküm ağları
sözden çıkanı
ister ağız
ister avuç dolusu döven
değil baba
baba değil
baba kim
kim baba
iş veren,hayat öğreten
yol gösteren
kötüyü kapatıp iyiye taş döşeyen
dillendirmeden düşünen
öpmeden sevdiğini gösteren
koruyan,kollayan,kalıba sokmayan
ayak izi
ne kadar büyürsen büyü
senden büyük
özü,sözü gerçek
gerçek baba
baba kim
kim baba
biyolojik,psikolojik
organik,otomatik
yapay,üvey,güvey
sezonluk,ömürlük
kafesten ağza itilen lafta
dokusu,duygusu
ağız dolusu haykırsan
hakkı baki kalan
gerçek baba
anlar
analar
hafızadan silinmeyen
hezeyan
heyecanlar
bir gün
habersiz
tanrı misafiri
attırmıştı sigortayı
iki yıl yedi
hasreti,öfkesi
yatışması,kavuşması
geri dönmesi
kim haklıydı
ne farkeder ki
bir fotoğraf çekimi
yalnız kalınan o an
silinmez hafızadan
baş öne eğik
bakış mahzun
yüreğe oturmuş
yıllar sonra yoksun
kaçınılmaz kader
o an hala üzer
bavul toplanmış
taksi kapıda
biri var
kapı arkasında
engel olmayan
paran var mı sormayan
bir aciz
ne bilsin dönüşsüz gitmeyi
ne bilsin el öpmeyi
ne bilsin…
ilaç kokan oda
orada bir başına
ilk defa refakat değil
sadece ziyaret
bir kaç dakika
yoğun pişmanlık
yalın hüzünden ibaret
orada bir başına
kodum ya seni
affetmedim kendimi
affetmedim
musalla taşı
yıkadılar
tut dediler tut
gidiyor artık son
tutamadım
kaydı ellerimden
hayat boyunca olmadı
ilk kez
başı taşa vurdu
çıkan sesten utandım
bir başıma
bir başını tutamadım
senden sonra
herkes misafir
fotoğraf çekiliyor
gidip de dönmeyen çok
hastaneler dolup taşıyor
hayat devam ediyor
hayırsız denemez
belki yetersiz oğlun
haketmediğini bilse de
anları sayıyor
fazlasını yapamadı
anasını hayatta tutamadı diye
halâ yasını tutuyor
farz edelim algoritmalar
hani şu kimi,neyi izleyeceğimizi
bize dikte eden canavarlar
çıktı normal işleyişi dışına
tersine çevrildi hatta
olmaz olmaz
bugün öyle çalışır
yarın başka
bugün benzeri
yarın zıttı
diyelim ki azıttı
kontrolden çıktı
aynı düşünen üç beş insan
hadi bilemedin
sekiz,on
yüz,yüz elli
daha basmakalıp olan için
bin,bin beş yüz
en azılısı
milyon belki
önüne hazır gelince
herkes böyle düşünüyor
doğru yol bu demektir
geri adım atan dönektir
tanrılar böyle diyor
hani olur ha
algoritma amca
getirmedi benzerini
fıştıkladı benzemezi
açıyorsun face’i
ne diyorsan tersi
bakıyorsun twitter’a
senin gibi düşünene
küfür kıyamet gırla
instagram’da aforizmalar
her yanını tırmalıyor okuyunca
hafazanallah
ne oldu ya
bir şeyler ters mi gitti
yoksa teori iflas etti de
haber mi vermedi biri
sayın algoritma insiyatifi altında
öpüşmeni isterse öpüşecek
dövüşmeni isterse dövüşeceksin
benzerini getirirken önüne
bir yandan hızını veriyor
öte yandan gazını alıyor
tersini yapması
bakar bilek hareketine
bunalım gelirse işine
savaş çıksın isterse
onu da yapabilir
bu da böyle biline
çözüm ne
güven kendi aklına
olduğu kadarıyla
dolduruşa gelme
eskiden biz yapardık
cumhuriyet okur
peşinden göz atardık
tercüman’a,hürriyet’e
ne demiş,ne yumurtlamış
merak ederdik
o zaman ana akım diye
bir zırva da yok ya
herkes baba
mesaj o ki
benzemezi ihmal etme
akıl akıldan üstün
vicdan,iman,adalet
hepsi bir bütün
yeni tabir ile
bir “paket”
insanoğlu çiğ süt emmiş
bugün der doğrusunu
yarın giyer eğrisini
allahın verdiğini
verdiği kadarıyla
kullanmayı bilirsen
göreceksin zamanla
kendin için
senden ala şahsın
seninkinden ziyade aklın
olmadığının farkına varacaksın
cebelleş algoritmayla
yakayı kaptırma
unutma
hiçbiri daha akıllı değil
sen pes etmedikten sonra
hele ki değilsen
akılla boğaz boğaza
hiç korkma
benzeri benzemezi
sen gibi ya da öteki
hizaya girer karşında
hizaya
ali yazdı veli bozdu
ali’nin yazdığını değil
veli’nin bozduğunu
örnek aldı insanoğlu
yazdı ali:
haram yeme
kem gözle bakma
olmaz olmaz deme
insan ayırma
küçüklerini sev
büyüklerini say
komşun açken tok yatma
kaldıramayacağın yükün altına girme
herkesi kendin gibi bilme
bozdu veli:
devlet malı deniz
yemeyen domuz
olur böyle şeyler
hiç kalkma tahtında otur
kayır babam kayır
onu ayır bunu ayır
türk’ü kürde
alevi’yi sünni’ye kırdır
doldur küpünü yaldır yaldır
yağdır mevlam yağdır
yemeyen saftır,salaktır
şaştı insanoğlu
etrafına baktı
kim ne halt ediyorsa
onu örnek aldı
iyiyi,doğruyu,güzeli
görseydi,bulabilseydi
yapacaktı aynısını
bir süre inanmadı
soysuz dedi haram dedi
yemedi,içmedi,direndi
sonunda ben miyim
mahallenin salağı diye düşündü
yedi babam yedi
hatta özendirdi
kendinden önce yiyeni
niye daha önce düşünemedim
bile dedirtti
kıskandırdı pezevengi
o yedi bu yedi
yiyen doymadı
paylaşacak şey kalmadı
yukarıdaki dayanamadı
kopardı kıyameti
kabarttı denizleri
yağdırdı demirleri
saldı suları
estirdi fırtınaları
verdi depremi
vurdu günahkarları
ahiret günü
sordu hesabı
aldı cevabı:
cennet kaça?!…
savaş
kan
savaşkan
gözünü ancak
kan,toprak doyuran
durmaz evinde
yeri cephe
illa fetih,zulüm yapacak
çoluk çocuk ne bulursa doğrayacak
yüz buldukları adına
kazandığı ganimetleri
hesabına yazacak
barış
can
herkesle anlaşan
gözünü,ruhunu
sevgi doyuran
durmaz yerinde
gönül kazanacak
sevecek,sevilecek
çiçek koklayacak
kelebek kovalayacak
fethettiği gönülleri
koleksiyon yapacak
ikisini de sen mi yaptın
insanoğlu
hamuruna ne kattın
birinin tarifine gerek yok
sokaklarda bulunur
üç beş kuruşa satılır
diğerinin reçetesini
ayrıntılı ver
deniyoruz yüzyıllardır
bir şeyler kararında değil
ama ne
gözünü seveyim
doğrusunu deyiver
Cenk Levin Şiir