Bir eylüldü tanıştık.
Bahçede konuştuk.
Önlü arkalı oturduk.
Böyle deyince bir aşk hikayesi sanılabilir.
Dosta yapılan güzelleme aşka girer mi bilmem?
Galiba ben sayıları azalan,bay-bayan tüm güzel insanlara ve huylarına aşığım.
Çok iğneledi beni. Hepsi yaramış gibi.
Ben de kağıt üstüne fazla kapatmadım gövdemi,yazdım da yazdım.
Sağ olsun,okudu da okudu.
Çok sınavı birlikte verdik.
Yolları kesiştirdik.
Gurbete birlikte çıktık.
Ankara’nın sert havasına alışık değildik.
Yolumuzu bulmak için omuz omuza verdik.
Suyumuzu bölüştük,azığımızı da.
Çok tencere kaynattık,taşırdıklarımızı toplayıp birlikte yedik.
Analar,babalar karıştı;harçlıklar bölüşüldü.
Bir tek sevgiyi saygıyı bölmedik,hep çoğalttık.
Yan yollarda yürüdüğümüzde dahi göz ucuyla birbirimize baktık.
Uzakları yakın ettik.
Hala da zengin ederiz bir kısım operatörleri…
Ben hep çocuk kaldım.
O büyüdü büyüdü,dünyaya sığmadı,ödüle ödül,başarıya başarı demedi.
Şimdilerde sade beni değil,benimkileri de evlat edinmiş gibi
Hala bizler için çırpınır durur.
Can arkadaşım doğmuş bugün
Bu kadar güzelleme çok mu olur?
Sen çok yaşa.
Yarattığın tüm güzellikler dünyaya kalsın.
Sen de bizimle ol ve hep öyle kal…
Cenk Levin Şiir 